Παλάτι του Κένσινγκτον Βικτώρια, η απρόσμενη κληρονόμος Παιδική ηλικία. Άνοδος στο θρόνο στα 18!
Παλάτι του Κένσινγκτον
Βικτώρια, η απρόσμενη κληρονόμος
Παιδική ηλικία. Άνοδος στο θρόνο στα 18!
Κείμενο και φωτογραφίες © Ιωάννης Καλλιανιώτης εκτός όπου αναφέρεται διαφορετικά
Η πλειονότητα των πληροφοριών και η διατύπωσή τους προέρχεται από τις αναρτημένες πινακίδες στο Παλάτι του Κένσινγκτον
Ας επισκεφτούμε τα μέρη όπου μεγάλωσε η Βικτώρια, τα δωμάτια του παλατιού του Κένσινγκτον που είναι πλέον αφιερωμένα στα παιδικά της χρόνια
Πορτραίτο της Βικτώριας σε ηλικία 13 ετών
Απροσδόκητη κληρονόμος, γιατί;
Ο παππούς της Γεώργιος Γ' (1738-1820), με την αγαπημένη του Βασίλισσα Σαρλότ (1744-1818), απέκτησαν 17 παιδιά. Γύρω στο 1800, αυτά τα 17 παιδιά είχαν μόνο μία (!) νόμιμη κληρονόμο και άλλα 56 γνωστά εξωσυζυγικά παιδιά.
Η δυναστεία του Αννόβερου κυβέρνησε τη Βρετανία και το Αννόβερο από το 1714 έως το 1837, διασφαλίζοντας το προτεσταντικό θρήσκευμα του Στέμματος. Με την άνοδο της Βικτώριας στο θρόνο, λόγω του Σαλικού νόμου στη Γερμανία (δικαίωμα Βασιλείας μόνο στους άνδρες), το Στέμμα του Αννόβερου πέρασε στον μεγαλύτερο από τους εν ζωή θείους της, τον Ερνέστο Αύγουστο (1771-1851).
Σάρλοτ της Ουαλίας (1796-1817), του Alfred Chalon, περίπου 1817-1819
Νέα και γεμάτη ζωή, η πριγκίπισσα Σάρλοτ, η μοναχοκόρη του Βασιλιά Γεωργίου Δ', φαινόταν προορισμένη να γίνει δημοφιλής Βασίλισσα. Αλλά το 1817, η τραγωδία χτύπησε όταν πέθανε μετά τη γέννηση ενός νεκρού γιού. Ήταν μόλις 21 ετών.
Ο Λεοπόλδος του Σαξ - Κόμπουργκ και Γκότα (1790-1865)
Φωτογραφία από το διαδίκτυο
Χήρος της Πριγκίπισσας της Ουαλίας είχε την εκτίμηση των Ευρωπαϊκών Καγκελαριών.
Στάθηκε σύμβουλος της αδελφής του, Δούκισσας του Κεντ, καθώς και της ανιψιάς του Πριγκίπισσας Βικτώριας.
Αρνήθηκε τον θρόνο της Ελλάδας που του προσφέρθηκε και δέχτηκε αυτόν του Βελγίου, όπου ίδρυσε την δική του Δυναστεία, η οποία βασιλεύει μέχρι σήμερα.
Ευνόησε τον γάμο της Βικτώριας με τον πρώτο της ξάδερφο Αλβέρτο, τον δικό του ανιψιό.
ΟΙ ΓΙΟΙ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Γ ́
Η δυναστεία του Αννόβερου κυβέρνησε τη Βρετανία και το Αννόβερο από το 1714 έως το 1837, διασφαλίζοντας το προτεσταντικό θρήσκευμα του Στέμματος. Με την άνοδο της Βικτώριας στο θρόνο, λόγω του Σαλικού νόμου στη Γερμανία, το στέμμα του Αννόβερου πέρασε στον μεγαλύτερο από τους εν ζωή θείους της, τον Ερνέστο Αύγουστο (1771-1851).
Γεώργιος Δ ́, πατέρας της Σάρλοτ (1762–1830) Ουϊλιαμ Δ ́ (1765–1837)
Φρειδερίκος, Δούκας του Γιόρκ και του Ώλμπανυ Αδόλφος - Φρειδερίκος Δούκας του Καίημπριτζ
(1763-1827) (1774-1850)
Ερνέστος Αύγουστος, Αύγουστος Φρειδερίκος, Δούκας του Σάσσεξ
(1771–1851), Δούκας του Κάμπερλαντ (1773–1843)
Βασίλεψε στο Ανόβερο (1837–1851)
Το δυναστικό τους καθήκον ήταν να μην αφήσουν τον Θρόνο ορφανό. Έσπευσαν λοιπόν να συνάψουν πριγκιπικούς γάμους και... να γεννήσουν.
Νικητής αυτής της Βασιλικής κούρσας ήταν ο δούκας του Κεντ, ο οποίος παντρεύτηκε την αδερφή του Λεοπόλδου, χήρα και ήδη μητέρα δύο παιδιών. Ένα χρόνο αργότερα, γεννήθηκε η Βικτώρια και μέσα σε οκτώ μήνες πέθανε ο πατέρας της.
Βικτουάρ, Δούκισσα του Κεντ (1786-1861), από τον George Dow, 1818.
Η μητέρα της Βικτώριας ήταν ζωηρή, κομψή και ευγενική. Χήρα Γερμανίδα Πριγκίπισσα , παντρεύτηκε τον Εδουάρδο, Δούκα του Κεντ, το 1818. Στον ξαφνικό θάνατο του Δούκα λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα, ένιωσε «μόνη, σχεδόν χωρίς φίλους και άγνωστη» στη Βρετανία. Επιβαρυμένη με τεράστια χρέη, έπρεπε να αναθρέψει μόνη της την διάδοχο του θρόνου.
Εδουάρδος, Δούκας του Κεντ (1767-1820), από τον George Dow, 1818.
Ο πατέρας της Βικτώριας ήταν σκληρός στρατιώτης, αλλά στοργικός σύζυγος και πατέρας.
Ήταν περήφανος για την καλή σωματική διάπλαση και τον δυνατό χαρακτήρα του βρέφους. Την αποκαλούσε τον «Ηρακλή τσέπης» του.
Παρά το φωτεινό και χαρούμενο ξεκίνημα, η οικογενειακή του ζωή ήταν σύντομη. Ο Έντουαρντ πέθανε ξαφνικά όταν η Βικτώρια ήταν μόλις 8 μηνών.
Ο Δούκας και η Δούκισσα του Κεντ ζούσαν ευτυχισμένοι με την κόρη τους δίπλα στη θάλασσα. Ενώ περπατούσε μια μέρα ο Δούκας, έγινε μούσκεμα και κρυολόγησε. Σε λίγες μέρες ήταν νεκρός. Η άναυδη σύζυγός του επέστρεψε στο Κένσινγκτον μόνη με το μωρό.
Η Δούκισσα ήξερε ότι υπήρχε μεγάλη πιθανότητα η κόρη της να γίνει μια μέρα Βασίλισσα. Έτσι επέστρεψαν για να ζήσουν σε αυτά τα δωμάτια στο Κένσινγκτον. Η ιστορία τους θα γινόταν θρύλος.
Το όνομα του μωρού ήταν Αλεξαντρίνα - Βικτώρια (ιδιωτικά την φώναζαν Ντρίνα).
«Η καρδιά μου είναι άρρωστη και πολύ μόνη, γιατί δεν είχα χωρίσει ποτέ από τον Έντουαρντ από τότε που παντρευτήκαμε. Αγαπημένη μου μικρή Βίκελχεν !
Ο Θεός ήταν καλός μαζί μου και μου επέτρεψε να έχω έναν τέτοιο θησαυρό».
(Ιδιωτική επιστολή της Δούκισσας του Κεντ, 1820.)
ΤΟ ΜΩΡΟ ΣΤΟ ΠΑΛΑΤΙ
«Μια όμορφη μικρή Πριγκίπισσα, παχουλή σαν πέρδικα»
Δούκισσα του Κεντ, προσωπική επιστολή, 1819.
Ένα πολύ συνηθισμένο ανοιξιάτικο πρωινό στο Παλάτι του Κένσινγκτον, συνέβη ένα εξαιρετικό γεγονός. Σε αυτό το δωμάτιο, στις 24 Μαΐου 1819, γεννήθηκε η Βικτώρια.
Ο πατέρας της, ο Δούκας του Κεντ, ήταν στο πλευρό της συζύγου του. Ο Δούκας ανησυχούσε γιατί ο τοκετός ήταν εξαιρετικά επικίνδυνος.
Δύο γιατροί φρόντισαν για τον τοκετό, συμπεριλαμβανομένης, μάλλον ασυνήθιστα, της πρώτης γυναίκας γυναικολόγου της Γερμανίας, Σαρλότ Χάϊντεραϊχ φον Ζίμπολντ, η οποία είχε συνοδέψει την Δούκισσα στο Λονδίνο.
«Δεν είναι δυνατόν να δείξεις περισσότερη δραστηριότητα, περισσότερο ζήλο και περισσότερη γνώση από την [Ζίμπολντ]», αναφώνησε ο ευγνώμων Δούκας μετά τη γέννηση της Βικτώριας.
Τρεις μήνες αργότερα, η Ζίμπολντ ξεγέννησε ένα άλλο βασιλικό μωρό: τον ξάδερφο της Βικτώριας, τον Άλμπερτ.
Την ημέρα που γεννήθηκε, η Βικτώρια ήταν πέμπτη στη σειρά για τον Θρόνο.
ΤΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΚΕΝΤ
«Το διαμέρισμα... δεν θα μπορούσε να είναι πιο άνετο... Ήσυχο, κοντά στην πόλη, αλλά... με θέα το πιο μαγευτικό πάρκο με μια ωραία λίμνη"
Δούκας του Κεντ, 24 Μαΐου 1819
Όταν ο Δούκας και η έγκυος Δούκισσα του Κεντ έφτασαν στο Κένσινγκτον, αυτό το δωμάτιο ήταν τραπεζαρία.
Το ζευγάρι συνειδητοποίησε ότι αυτό ήταν το καλύτερο δωμάτιο για να γεννήσει η Δούκισσα, καθώς οι κουζίνες ήταν ακριβώς από κάτω για την παροχή ζεστού νερού και οι επίσημοι μπορούσαν να συγκεντρωθούν δίπλα για να παρακολουθήσουν τη γέννα (όπως είθισται σε Βασιλικές γέννες και μάλιστα επιδόξων Διαδόχων του Θρόνου: γέννα παρουσία μαρτύρων μη επιδεχομένων αμφισβήτησης).
Γρήγορα τοποθετήθηκαν πολυτελείς λευκές και πράσινες κουρτίνες, χαλιά, ένα κρεβάτι με ουρανό και μια κούνια από μαόνι.
Τα έπιπλα που υπάρχουν σήμερα είναι παρόμοια με αυτά που τεκμηριώθηκαν ότι υπήρχαν στο δωμάτιο το 1819 και χρησιμοποιήθηκαν στα Βασιλικά ανάκτορα της εποχής.
Ήταν μια θλιβερή Βασιλική συντροφιά, η οποία επέστρεψε στο Κένσινγκτον.
«Ποτέ δεν είχα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια, ποτέ πατέρα»
Ιδιωτική επιστολή της Βικτώριας, 1840.
Οι αναμνήσεις της Βασίλισσας Βικτώριας για το Παλάτι του Κένσινγκτον κυμαίνονταν μεταξύ στοργής για το «αγαπημένο παλιό σπίτι» της και θλίψης για τις οδυνηρές και δυσάρεστες σκηνές που βίωσε εδώ. Δημιούργησε μια προσωπική μυθολογία θριάμβου απέναντι σε μια βαθιά δυστυχισμένη και περιορισμένη παιδική ηλικία.
Ωστόσο, η πραγματική ιστορία είναι πολύ πιο περίπλοκη.
Η Βικτώρια, σε ηλικία 2 ετών.
Η Δούκισσα λάτρευε την κόρη της και ήταν προστατευτική μητέρα. Σε αυτή τη μινιατούρα, η δίχρονη Πριγκίπισσα φοράει ένα κολιέ από κοράλλια – παραδοσιακό φυλαχτό ενάντια σε όλα τα κακά.
«Ένα υπέροχο, ζωηρό παιδί, που καθόταν στο πάτωμα με τα παιχνίδια του, έγινα γρήγορα ένα από αυτά». William Wilbefors, επισκέπτης στο Παλάτι του Κένσινγκτον το 1820.
Η πρώτη ανάμνηση της Βικτώριας ήταν να σέρνεται στο κίτρινο χαλί. Χωρίς αδέρφια της ηλικίας της, ήταν η καθημερινότητά της ήταν γεμάτη φροντίδα, παιχνίδια, κούκλες, βιβλία και μπογιές.
Αυτά τα παιχνίδια εγκαταλείφθηκαν όταν μετακόμισε στο Μπάκιγχαμ και βρέθηκαν δεκαετίες αργότερα.
Το κουκλόσπιτο της Βικτώριας (1825-1835). Αυτή η έπαυλη του Λονδίνου σε μικρή κλίμακα, ήταν κάτι συνηθισμένο για μια Πριγκίπισσα. Πιθανότατα κατασκευάστηκε από το προσωπικό με ότι διαθέσιμο υλικό υπήρχε. Τα ξύλα στον επάνω όροφο αποτελούνται από σοβατεπί και τα ροζ πάνελ σε σχήμα φύλλου στις πόρτες είναι απομεινάρια ταπετσαριών του παλατιού που έχουν χαθεί εδώ και χρόνια.
Η ΕΚΠΑΊΔΕΥΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΡΉΣ ΒΙΚΤΏΡΙΑΣ
«Συνιστώ ανεπιφύλακτα... να δοθεί νέα ώθηση στις σπουδές της Πριγκίπισσας».
Απόσπασμα από το ημερολόγιο της Δούκισσας του Νορθάμπερλαντ, 20 Μαΐου 1832.
Η Δούκισσα, όταν ανέλαβε το ρόλο της γκουβερνάντας γιά την νεαρή Βικτώρια, βρήκε μέρη της εκπαίδευσής της «αργά και οπισθοδρομικά».
Ζήτησε «ταχεία πρόοδο στην εκπαίδευσή της» προκειμένου να διορθωθεί ο αργός ρυθμός ανάγνωσης της Πριγκίπισσας.
Σημειώνει προσεκτικά την πρόοδο της Βικτώριας στα μαθήματά της, που κυμαίνονται από «αρκετά προσεκτική» έως «ιδιαίτερα καλή».
Το πρόγραμμα της Βικτώριας ήταν φορτωμένο μαθήματα όταν στάλθηκε στη Δούκισσα του Νορθάμπερλαντ με την ανάληψη των καθηκόντων της ως γκουβερνάντα της Πριγκίπισσας, με παρέμβαση των Βασιλικών της θείων.
Η Γκουβερνάντα Northumberland άφησε χρόνο για παιχνίδι, αλλά αύξησε τον χρόνο ανάγνωσης και συμπεριέλαβε 15 λεπτά θρησκευτικής διδασκαλίας κάθε πρωί.
Σάρλοτ, Φλωρεντία Πέρσυ
Δούκισσα του Νορθάμπερλαντ (1787–1866)
Ως γκουβερνάντα, η Δούκισσα του Νορθάμπερλαντ νοιαζόταν βαθιά για την «αγαπημένη» της πριγκίπισσα και έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον γιά την μόρφωσή της.
Έδωσε προτεραιότητα στη θρησκεία, θεωρώντας ότι «διαμορφώνει όλη την εκπαίδευση».
Μοιράστηκε επίσης την αγάπη για την τέχνη με την πριγκίπισσα, όπως φαίνεται από την παρουσία του κουτιού χρωμάτων και των σκίτσων σε αυτό το πορτραίτο.
Η Βικτώρια αγαπούσε την ιστορία και έμαθε Γερμανικά, Γαλλικά, Λατινικά και Ιταλικά.
Μεταλλικό κλουβί με μηχανικό κολιμπρί, γύρω στο 1800.
Η πριγκίπισσα είχε ένα πραγματικό κλουβί για τον παπαγάλο από την Βραζιλία τον Πέντρο, ο οποίος ήταν «το πιο υπάκουο από τα μικρά πλάσματα».
Λουίζ Λέχζεν 1784 - 1870
Φωτογραφία διαδικτύου
Η Βικτώρια για τη Λουίζ Λέχζεν στο θάνατό της το 1870: Μου αφιέρωσε τη ζωή της...«Τη λάτρευα, παρόλο που τη φοβόμουν κι εγώ».
Η Louise Lehzen ήταν κόρη Γερμανού πάστορα ενός μικρού χωριού.
Γυναίκα «με απλή κοινή λογική», ήρθε στην Αγγλία το 1819 για να φροντίσει την ετεροθαλή αδερφή της Βικτώριας, τη Φεοντόρα του Λάϊνιγκεν.
Ως γκουβερνάντα της Βικτώριας, από το 1824 και μετά, είχε επιρροή διαρκείας επάνω της.
Όταν δεν εδάμαζε την θορυβώδη συμπεριφορά της, ενθάρρυνε την αγάπη της Πριγκίπισσας για τη μουσική, τις κούκλες και τον χορό.
Ενθάρρυνε επίσης την τάση της να είναι ανεξάρτητη από τη μητέρα της και τον ελεγκτή των οικονομικών της, John Conroy, και σε αυτό είχε την υποστήριξη των θείων της Βικτώρια.
Όταν ο Γεώργιος Δ' παρατήρησε ότι η ανιψιά του ήταν υπερβολικά περιτριγυρισμένη από «κοινούς θνητούς», η Δούκισσα του Κεντ ζήτησε τίτλους ευγενείας γιά την συνοδεία, πετυχαίνοντας τον τίτλο του Sir για τον John Conroy.
Η Lehzen έγινε Βαρώνη του Αννοβέρου.
Η επιρροή της Lehzen άρχισε να μειώνεται μετά τον γάμο της Βικτώριας με τον Αλβέρτο. Αργότερα αποσύρθηκε στη Γερμανία.
ΤΟ ΣΎΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΚΈΝΣΙΝΓΚΤΟΝ
Sir John Conroy (1786-1854), του Henry William Pickersgill, 1837, λάδι σε καμβά
Ο Κόνροϊ συμβούλεψε τη Δούκισσα να ασκήσει αυστηρό έλεγχο στη Βικτώρια. «Να θυμάστε», προειδοποιεί, «ότι μόλις χάσετε την εξουσία σας, δεν θα την πάρετε ποτέ πίσω».
Όταν η Βικτώρια αρρώστησε βαριά το 1835, προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την αδυναμία της αναγκάζοντάς την να τον διορίσει ιδιαίτερο γραμματέα της όταν θα γίνει Βασίλισσα. Αλλά η Βικτώρια αρνήθηκε και η προσπάθειά του να ενισχύσει την εξουσία του απέτυχε.
Μουσικό Κουτί με Κούκλες που Χορεύουν
Η αγάπη της Victoria και της Lehzen για το μπαλέτο αντανακλάται σε πολλά από τα παιχνίδια της. Οι χορευτές σε αυτό το μουσικό κουτί περιστρέφονται όταν ακούγεται η μελωδία.
Η αγαπημένη ετεροθαλής αδερφή
Φεοντόρα του Χόχενλόε-Λάνγκεμπουργκ (1807–1872), από τον Karl Jacob Theodor Leybold, το 1829
Λάδι σε καμβά
Μετά από πρόταση του Κόνροϊ, η Φεοντόρα παντρεύτηκε τον Ερνέστο του Χόχενλόε - Λάνγκεμπουργκ στο Παλάτι του Κένσινγκτον το 1828. Οι εφημερίδες ανέφεραν ότι η Φεοντόρα και η ετεροθαλής αδερφή της, Βικτώρια, φορούσαν φορέματα από δαντέλα του Buckinghamshire. Προς απογοήτευση της Βικτώριας, η νύφη και ο γαμπρός μετακόμισαν στη Γερμανία μετά το γάμο.
Ερνέστος του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ (1794–1860), του Καρλ Γιάκομπ Τέοντορ Λέιμπολντ, 1829
Λάδι σε καμβά
Αν και η Βικτώρια νοσταλγούσε τη Φεοντόρα, ήξερε ότι ο Έρνεστ την έκανε ευτυχισμένη. Παρ' όλα αυτά, η Φεοντόρα ένιωθε ότι είχε εγκαταλείψει τη Βικτώρια. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, έγραψε: «Έχω γλιτώσει από χρόνια φυλάκισης που εσύ, φτωχή και αγαπημένη μου αδερφή, έπρεπε να υπομείνεις μετά το γάμο μου. Δόξα τω Θεώ, τελείωσε! »
Η Βικτώρια στα 11 (Richard Westall, 1830)
Απασχολημένη με το σχέδιο, η Βικτώρια φαίνεται σε αυτό το πορτραίτο, να αγνοεί τρυφερά ότι την παρατηρεί ο δάσκαλος σχεδίου της, Ρίτσαρντ Ουέσταλλ.
Συγκεντρώνεται προσεκτικά στο μάθημά της.
Το πορτραίτο παραγγέλθηκε από τη Δούκισσα και προσέλκυσε ευρεία προσοχή όταν εκτέθηκε το 1830, επηρεάζοντας τις εντυπώσεις του κοινού για τη Βικτώρια, που θεωρήθηκε αθώα και επιμελής.
Η νύφη του Λαμερμούρ, του Henry Gillard Glindoni, 1885
Λάδι σε καμβά
Η σχέση της Βικτώριας με τα μυθιστορήματα ήταν περίπλοκη. Περιέγραψε ότι ποτέ δεν ένιωσε «άνετα ή σαν στο σπίτι της» διαβάζοντάς τα και ισχυρίστηκε ότι το πρώτο μυθιστόρημα που διάβασε, στα 19 της, ήταν το μελοδραματικό μυθιστόρημα του Sir Walter Scott, The Bride of Lammermoor. Στην πραγματικότητα, αν και υποτίθεται ότι αποθαρρυνόταν από τη μητέρα της, η Βικτώρια διάβασε πολλά μυθιστορήματα πριν γίνει Βασίλισσα.
Εδώ, μας παρουσιάζεται ένα δωμάτιο στο Παλάτι που είναι οργανωμένο, ανάμεσα σε μια αίθουσα παιχνιδιών για παιδιά και μια μικροσκοπική αίθουσα παραστάσεων.
Κοστούμια σκηνής προτείνονται στους επισκέπτες, ενώ ακούμε τα ψιθυρίσματα των ηθοποιών που ετοιμάζονται και λίγα μουσικά μέτρα από τους «Πουριτανούς» του Μπελλίνι, που υποτίθεται ότι παίζονται στο μικροσκοπικό θέατρο.
ΒΑΣΙΛΙΚΉ ΠΑΡΆΣΤΑΣΗ
«Οι προσωπικότητες της υψηλής κοινωνίας μοιάζουν λίγο με τους ηθοποιούς στο θέατρο: πρέπει πάντα να προσπαθούν να ευχαριστήσουν το κοινό τους».
Βασιλιάς Λεοπόλδος του Βελγίου, επιστολή προς την ανιψιά του, Πριγκίπισσα Βικτώρια, 1836.
Η Βικτώρια αγαπούσε το θέατρο και παρακολουθούσε συναυλίες, μπαλέτο και όπερα όσο πιο συχνά μπορούσε.
Ο ενθουσιασμός γιά την σκηνή έγινε η απόδραση της Βικτώριας από τους ζοφερούς περιορισμούς του Παλατιού του Κένσινγκτον.
Στο ημερολόγιό της, η Βικτώρια απολάμβανε να περιγράφει τις αγαπημένες της πλοκές, ηθοποιούς και κοστούμια με εξαιρετική ακρίβεια.
Παρά τις προσπάθειες γιά την διαμόρφωση του μυαλού και της ιδιοσυγκρασίας της, η Βικτώρια ανέπτυξε μια ζωηρή φαντασία. Έγραψε μελοδραματικές ιστορίες και χάθηκε σε εξωφρενικά γοτθικά ρομαντικά μυθιστορήματα.
Ωστόσο, μέσα στο Παλάτι παιζόταν ένα νέο δράμα. Καθώς η Δούκισσα και ο Κόνροϊ βρέθηκαν στο επίκεντρο, η Βικτώρια έγινε η τραγική ηρωίδα της δικής της εξαιρετικής ιστορίας.
Η Βικτώρια σε ηλικία 13 ετών, του Sir George Hayter, 1832, λάδι σε καμβά
Αυτό το πορτραίτο ζωγραφίστηκε για τον θείο της Βικτώριας, Λεοπόλδο, και υπαινίσσεται τον μελλοντικό της ρόλο ως Βασίλισσα.
Ο Λεοπόλδος είχε μεγάλες φιλοδοξίες για την ανιψιά του.
Η Πριγκίπισσα αναπαρίσταται ως μια ιδανική και κομψή νεαρή γυναίκα. Το Κάστρο του Ουίνδσορ βρίσκεται στο βάθος και η υδρόγειος σφαίρα και τα βιβλία μαρτυρούν τη Βασιλική της ανατροφή.
Ο ογκώδης πλεγμένος κότσος της θυμίζει στέμμα.
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΊ ΚΑΒΓΆΔΕΣ
«Η Πριγκίπισσα δεν είναι τόσο χαρούμενη και χαρούμενη όσο θα έπρεπε στην ηλικία της. Φοβάμαι ότι δεν νιώθει άνετα...»
Η Δούκισσα του Νορθάμπερλαντ στο ημερολόγιό της, 4 Μαρτίου 1835
Η εφηβεία της Βικτώριας σημαδεύτηκε από συγκρούσεις. Ο θάνατος του Γεωργίου Δ ́ εγκαινίασε τη Βασιλεία του αδελφού του, Ουϊλλιαμ Δ ́. Ως ανιψιά του Ουϊλλιαμ, η Βικτώρια ήταν πλέον η διάδοχος του θρόνου.
Ενθαρρυμένη από τον Κόνροϊ, η μητέρα της Βικτώριας αναζήτησε μεγαλύτερη επίσημη αναγνώριση για την Πριγκίπισσα και περισσότερο χώρο για τον Οίκο της, γεγονός που οδήγησε σε μια πικρή σύγκρουση με τον Βασιλιά.
Η Δούκισσα και ο Conroy κανόνισαν επίσης επισκέψεις στην Αγγλία και την Ουαλία για την Πριγκίπισσα, επισκεπτόμενοι εργοστάσια, μύλους και λατομεία. Ο Ουϊλλιαμ Δ' βρήκε αυτές τις επισκέψεις «αηδιαστικές» και ανησυχούσε για την έκθεση της Βικτώριας στη «μικτή κοινωνία».
Αλλά η μητέρα της Πριγκίπισσας δεν αποθαρρύνθηκε. Έδειξε προοδευτικό ενδιαφέρον για τους εργάτες και τη βιομηχανία, επιμένοντας ότι η Βικτώρια πρέπει να συναντήσει ανθρώπους «όλων των τάξεων».
Καθώς οι εντάσεις αυξάνονταν, η εκφοβιστική και χειριστική συμπεριφορά του Conroy κλιμακώθηκε, κάνοντας τη Βικτώρια να νιώθει άβολα. Με την υποστήριξη της Δούκισσας, προσπάθησε να καταλάβει περισσότερη εξουσία, αλλά η Πριγκίπισσα τον αντιμετώπισε σθεναρά.
Η σχέση της Βικτώριας με τη μητέρα της δεν θα ανακάμψει ποτέ πλήρως.
Βασιλιάς Ουϊλλιαμ Δ ́ (1765–1837), από τον Σερ Ντέιβιντ Γουίλκι, 1837
Η Δούκισσα αρνήθηκε να αφήσει τη Βικτώρια να παραστεί στη στέψη του θείου της, Ουϊλλιαμ Δ', το 1830. Η Βικτώρια ήταν απαρηγόρητη.
Αφού η Δούκισσα μετακόμισε στα κρατικά διαμερίσματα στο Παλάτι του Κένσινγκτον χωρίς άδεια, η ήδη τεταμένη σχέση μεταξύ της Δούκισσας και του Βασιλιά επιδεινώθηκε εντελώς.
Ένας εξαγριωμένος Ουίλλιαμ την προσέβαλε μπροστά σε εκατοντάδες καλεσμένους στο συμπόσιο των γενεθλίων του.
Βασίλισσα Αδελαΐδα (1792-1849), από τον Henry Bone, 1832. Σμάλτο σε χαλκό
Η Αδελαΐδα παντρεύτηκε τον μελλοντικό Ουϊλλιαμ Δ' σε κοινή τελετή με τους γονείς της Βικτώριας. Οι δύο Γερμανίδες κουνιάδες είχαν αρχικά φιλικές σχέσεις, αλλά όταν η Αδελαΐδα επέκρινε τον Conroy, η Δούκισσα διέκοψε τους δεσμούς μαζί της.
Η Αδελαΐδα υπέμεινε θνησιγένεια, μια αποβολή και το θάνατο δύο μικρών κοριτσιών, αλλά πάντα συμπεριφερόταν ευγενικά στη Βικτώρια και παρέμειναν συνδεδεμένες.
Σερ Τζέιμς Κλαρκ (1788-1870), από τον Τζον Άντριους, 1853, Λάδι σε καμβά
Ο Δρ Κλαρκ φρόντιζε τη Βικτώρια κατά τη διάρκεια της σοβαρής ασθένειάς της στο Ράμσγκεϊτ.
Της συνέστησε να χρησιμοποιεί ένα όρθιο γραφείο, να κάνει ένα ζεστό μπάνιο κάθε τέσσερις μέρες και να μασάει αργά.
Η στάση του Κλαρκ πάντα καθησύχαζε τη Βικτώρια. «Ο Δρ Κλαρκ λέει ότι θα γίνω πολύ ψηλή μετά από αυτό», ανέφερε χαρούμενη. Ωστόσο, αυτό δεν συνέβη, και το ύψος της σταμάτησε στα 155 cm (5 πόδια 1 ίντσα και ένα τέταρτο).
Ο ΧΟΡΌΣ ΤΩΝ ΓΕΝΕΘΛΊΩΝ
Η Αυτού Βασιλική Υψηλότης η Δούκισσα του Κεντ έδωσε μια χοροεσπερίδα με επίσημο ένδυμα το βράδυ της Δευτέρας στο Παλάτι του Κένσινγκτον.
Οι Βασιλικές Υψηλότητες η Δούκισσα του Κεντ και η Πριγκίπισσα Βικτώρια αποσύρθηκαν στις τέσσερις, όταν σταμάτησε ο χορός... [Ήταν] ένα από τα πιο λαμπρά γεγονότα της σεζόν και χαρακτηρίστηκε από την ποικιλία των χορών που παρουσιάστηκαν.
Βασιλικό Αυλαρχείο, Τετάρτη 1 Ιουνίου 1836
Λίγο μετά τις 10 άρχισε ο χορός... Χόρεψα 5 φορές. 1ος με τον Δούκα του Μπρούνσβικ, 2ος με τον Γεώργιο του Κέιμπριτζ, 3ος με τον Πρίγκιπα Γουλιέλμο της Ολλανδίας, 4ος με τον Ερνέστο και 5ος με τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο της Ολλανδίας... Μετά το δείπνο, χόρεψα με τον αγαπημένο μου Άλμπερτ.
Βικτώρια, 30 Μαΐου 1836.
Οι Βασιλικές Υψηλότητες η Δούκισσα του Κεντ και η Πριγκίπισσα Βικτώρια σας καλωσορίζουν στο Παλάτι του Κένσινγκτον
Η Αυτού Βασιλική Υψηλότης ο Πρίγκιπας Γεώργιος του Κάμπερλαντ
Η Αυτού Βασιλική Υψηλότης ο Πρίγκιπας Γεώργιος του Κέιμπριτζ
Η Αυτού Βασιλική Υψηλότης Πρίγκιπας-Διάδοχος Γουλιέλμος της Οράγγης
Η Αυτού Βασιλική Υψηλότης ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος της Οράγγης
Η Αυτού Βασιλική Υψηλότης ο Πρίγκιπας-Διάδοχος Ερνέστος του Σαξ-Κόμπουργκ
Η Αυτού Βασιλική Υψηλότης ο Πρίγκιπας Αλβέρτος του Σαξ-Κόμπουργκ
Η Βικτώρια γνώρισε μια σειρά από πιθανούς μνηστήρες στο χορό στο Παλάτι του Κένσινγκτον. Αγαπούσε τα ξενύχτια και τον χορό, αλλά αντιστάθηκε στην πίεση να παντρευτεί για άλλα τέσσερα χρόνια, δείχνοντας αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα ως προς την ανεξαρτησία της.
Στις 24 Μαΐου 1836, η Βικτώρια έγινε 17 ετών και η μητέρα της έδωσε έναν πολυτελή χορό σε αυτή την αίθουσα.
Πυροτεχνήματα φώτισαν τους κήπους του Κένσινγκτον και οι αγαπημένοι ερμηνευτές της Βικτώριας έπαιξαν και τραγούδησαν μέχρι αργά το βράδυ.
Το ερώτημα ποιον θα παντρευόταν η Βικτώρια είχε συζητηθεί έντονα από τότε που ήταν 11 ετών. Τώρα που ήταν νεαρή γυναίκα, αρκετοί πιθανοί σύζυγοι προσκλήθηκαν στο χορό.
Ο Βασιλιάς Ουϊλλιαμ Δ ́ είχε στο μυαλό του μια πολιτικά συμφέρουσα ένωση με έναν πρίγκιπα της Ολλανδίας, αλλά η γερμανική οικογένεια της Βικτώριας είχε άλλα σχέδια. Ο πρώτος της ξάδερφος, ο Άλμπερτ, ήταν η προτίμησή τους.
Από τη στιγμή που γνωρίστηκαν, η Βικτώρια και ο Άλμπερτ έκαναν μόνιμη εντύπωση ο ένας στον άλλον.
Εν τω μεταξύ, η υγεία του Βασιλιά είχε αρχίσει να κλονίζεται και η ανεξαρτησία που τόσο απεγνωσμένα επιθυμούσε η Βικτώρια ήταν επιτέλους ορατή.
Πρίγκιπας Αλβέρτος (1819-1861),
Στα γενέθλια της Βικτώριας έμεινε «για λίγο στην αίθουσα χορού και, αφού χόρεψε μόνο δύο φορές, χλώμιασε σαν σεντόνι και αποσύρθηκε νωρίς».
ΜΙΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ
Προτομή της Giulia Grisi. του Angelo Francesco Bezzi, 1851. Μάρμαρο.
Για να γιορτάσει την 190η επέτειο από τα 16α γενέθλια της Βικτώριας, η αγαπημένη της τραγουδίστρια, Τζούλια Γκρίζι, «επιστρέφει» στο Παλάτι του Κένσινγκτον. Σε αυτό το έργο, στις 18 Μαΐου 1835, η Γκρίζι τραγούδησε για τα γενέθλια της Πριγκίπισσας. Η Βικτώρια τη βρήκε «πολύ όμορφη».
Η Πριγκίπισσα ειδωλοποίησε την Γκρίζι, περιγράφοντάς την ως «μοντέλο για άγαλμα». Τα χαρακτηριστικά που τόσο γοήτευσαν την νεαρή Βασιλική θαυμάστρια, μεταφράστηκαν εδώ σε μάρμαρο.
Η ΆΝΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΘΡΌΝΟ
«Πραγματικά δεν μπορώ να εκφράσω πόσο περήφανη είμαι που είμαι Βασίλισσα ενός τέτοιου έθνους»
Βασίλισσα Βικτώρια, 28 Ιουνίου 1818
Τα ξημερώματα της 20ης Ιουνίου 1837, το Παλάτι ξύπνησε από το βίαιο χτύπημα των θυρών.
Ο Μέγας Αυλάρχης (Lord Chamberlain) και ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ είχαν φτάσει για να ανακοινώσουν την είδηση του θανάτου του Βασιλιά.
Η Βικτώρια ήταν τώρα Βασίλισσα.
Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, η Βικτώρια είχε κλείσει τα 18, ακυρώνοντας το σχέδιο της μητέρας της να αναλάβει την Αντιβασιλεία.
Η νεαρή Βασίλισσα ήταν σε νόμιμη ηλικία ώστε να κυβερνήσει μόνη της και αργότερα εκείνο το πρωί πραγματοποίησε το πρώτο της Ιδιωτικό Συμβούλιο (Privy Council),
εναν θεσμό που λειτουργεί μέχρι σήμερα.
Η Βικτώρια απολάμβανε τη νεοαποκτηθείσα ανεξαρτησία της.
Μετακόμισε στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, απέλυσε τον Conroy, εγκατέστησε τη μητέρα της στην άλλη άκρη του Παλατιού και διόρισε τη Lehzen ως κυρία επί των τιμών.
Ένα χρόνο αργότερα, ένα τεράστιο και ενθουσιώδες πλήθος παρατάχθηκε στην διαδρομή που οδηγεί στο Αββαείο του Γουέστμινστερ για τη Στέψη της Βικτώριας.
Την περίμεναν μεγάλες προκλήσεις, αλλά εκείνο το βράδυ, μετά από ένα θριαμβευτικό ξεκίνημα της Βασιλείας της, η Βικτώρια ήταν σίγουρη για τον εαυτό της και τη δημοτικότητά της:
Ήταν επιτέλους ελεύθερη
Φόρεμα που φορούσε η Βικτώρια, γύρω στο 1843, άγνωστου σχεδιαστή
Η Βικτώρια φόρεσε αυτό το φόρεμα στην αρχή της Βασιλείας της. Τα φωτεινά λουλούδια και η κομψή σιλουέτα του μαρτυρούν μια νέα ανεξαρτησία μετά το Παλάτι του Κένσινγκτον.
Χωρίς να ντύνεται πλέον από τη μητέρα της, η Βικτώρια ήταν πλέον μια νεαρή γυναίκα γεμάτη ζωή. Μετά από χρόνια στα λευκά, η ζωή της μικρής Πριγκίπισσας είχε ξαφνικά φωτιστεί με χρώμα.
«Η Πριγκίπισσα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα νεαρή γυναίκα και το απλό φόρεμά της, σχεδόν αυστηρής απλότητας, ταιριάζει καλά με τα ευχάριστα χαρακτηριστικά της, μιας φιλικής, ευγενικής και έξυπνης φύσης».
Staffordshire Advertiser, 27 Οκτωβρίου 1832
Η Δούκισσα ήθελε να απομακρύνει τη Βικτώρια από τα «ελαττώματα των προηγούμενων βασιλειών». Ντύνοντάς την απλά, συχνά στα λευκά, διαμόρφωσε μια σεμνή και υγιή εικόνα για την Πριγκίπισσα.
Στις 20 Ιουνίου 1837, η Βικτώρια ανέλαβε την ευθύνη για τη δική της εικόνα όταν μπήκε σε αυτό το δωμάτιο για να εκτελέσει το πρώτο της επίσημο καθήκον ως Βασίλισσα.
Το πρώτο Συμβούλιο της Βασίλισσας Βικτωρίας, από τον Χένρι Μπρουκς,
κατά τον Σερ Ντέιβιντ Γουίλκι, 1891,Λάδι σε καμβά
Σε πένθος για τον Βασιλιά, η Βικτώρια φόρεσε μαύρα για να μιλήσει στο πρώτο της Privy Council σε αυτό το δωμάτιο.
Ο Wilkie την παρουσίασε στα λευκά για να συμβολίσει τη νιότη, την αθωότητά και μια νέα αρχή για το έθνος.
Ωστόσο, η νέα Βασίλισσα απογοητεύτηκε από τον πίνακα.
Τον αποκάλεσε «έναν από τους χειρότερους που έχω δει ποτέ».
Ομοιώματα των χαρακτήρων του πίνακα τοποθετημένα στο τραπέζι του πρώτου Συμβουλίου
Ομοίωμα των σχεδίων γιά το περιδέραιο του Τάγματος του του Λουτρού
Ράντελ, Μπριτζ & Σία, 1838
Τα διακριτικά που κληρονόμησε η Βικτώρια από τους θείους της δεν ταίριαζαν σε μια Βασίλισσα.
Τα συνηθισμένα χρυσά ή χρυσά μεταλλικά περιδέραια ήταν πολύ βαριά για τη μικρή σιλουέτα της Βικτώριας, έτσι ένα σετ ελαφρύτερων και πιο λεπτών περιδεραίων κατασκευάστηκε από τους Βασιλικούς κοσμηματοπώλες.
Βασιλική Συλλογή Enterprises Ltd 2026 |
Trust Βασιλικής Συλλογής
Αστέρι του Τάγματος της Περικνημίδας
Rundell, Bridge & Rundell, 1820-1830
Περιδέραιο του Τάγματος της Περικνημίδας
Par Rundell, Bridge & Co., 1837
Τα νέα σχέδια ταίριαζαν στην μοντέρνα φαρδιά λαιμόκοψη της εποχής και επέτρεπαν στην Βικτώρια να φορά δύο περιδέραια μαζί.
Φορούσε συχνά τα διακριτικά του παλαιότερου και σημαντικότερου τάγματος, του Τάγματος της Περικνημίδας, κατά τη διάρκεια Βασιλικών τελετών.
Βασιλική Συλλογή Enterprises Ltd 2026 |
Trust Βασιλικής Συλλογής
Ουίλιαμ Λαμπ, 2ος υποκόμης Μέλμπουρν (1779-1848), από τον Τζον Πάρτριτζ, 1840-1850
Λάδι σε καμβά
Στις εννιά το πρωί, η Βικτώρια συνάντησε τον πρωθυπουργό της, Λόρδο Μέλμπουρν.
Οι δυό τους τα πήγαν αμέσως καλά. «Μου αρέσει πολύ», συμπεραίνει, «και τον εμπιστεύομαι».
Με ευγενικές και μη συγκαταβατικές συμβουλές, ο Μέλμπουρν καθοδήγησε τη Βικτώρια στα πρώτα της επίσημα καθήκοντα ως Βασίλισσα.
Μέσα σε λίγους μήνες είχε αντικαταστήσει τον Λεοπόλδο ως επικεφαλής σύμβουλος της Βικτώριας.
Έπιπλο με την απεικόνιση της Στέψης της Βασίλισσας Βικτωρίας
«Δεν θα υπήρχε κανένα πλεονέκτημα [στο ότι] ένα εντελώς άπειρο 18χρονο κορίτσι... κυβερνά μια αυτοκρατορία. »
Λόρδος Πάλμερστον, 26 Μαΐου 1837
Η Στέψη είχε σκοπό να σηματοδοτήσει τη γέννηση μιας νέας εποχής για τη Βρετανία.
Οι θείοι της Βικτώριας, οι Βασιλιάδες Γεώργιος Δ' και Ουϊλλιαμ Δ', ήταν βαθιά αντιδημοφιλείς, αλλά μια νεαρή γυναίκα στο Θρόνο αντιπροσώπευε μια σημαντική και ευπρόσδεκτη αλλαγή στην εικόνα της Μοναρχίας.
Η Στέψη της Βασίλισσας Βικτώριας, από τον Έντμουντ Τόμας Πάρις, περίπου το 1838
Λάδι σε καμβά
Η Βικτώρια ξύπνησε από τους τιμητικούς κανονιοβολισμούς την ημέρα της Στέψης της.
Παρά το τρακ, παρέμεινε απόλυτα ήρεμη.
Μέσα στο Αββαείο του Γουέστμινστερ, η έλλειψη πρόβας ήταν εμφανής όταν οι φέροντες τον μανδύα της Βασίλισσας σκόνταψαν στο διάδρομο.
Αλλά η Βικτώρια δεν το πρόσεξε: «Το θέαμα ήταν υπέροχο», έγραψε,
«[Το] θεωρείο των Δουκισσών ήταν πραγματικά θαυμάσιο».
Σε αυτό το τραπέζι τοποθετείται η προτομή που περιγράφεται παρακάτω.
Μια ψυχρή, νεορωμαϊκή προτομή.
Προτομή του Sir John Conroy, άγνωστου κατασκευαστή, περίπου το 1837
Μάρμαρο
Η Βικτώρια περιέγραψε τον Conroy ως «ενσαρκωμένο τέρας και δαίμονα». Ωστόσο, το στυλ και οι διαστάσεις αυτής της κολακευτικής προτομής, που τον απεικονίζει με αρχαιοπρεπή χιτώνα, υποδηλώνουν τον χαρακτήρα ενός αξιοσέβαστου πολιτικού.
Όταν έγινε Βασίλισσα, η Βικτώρια έδιωξε τον Conroy από την προσωπική της υπηρεσία.
Ως εκ τούτου, μπορεί εκείνος να παρήγγειλε αυτήν την προτομή για να προωθήσει και να προστατεύσει την υστεοφημία του.
Βικτουάρ, Δούκισσα του Κεντ (1786–1861), του Franz Xaver Winterhalter, 1857
Λάδι σε καμβά
Η Βικτώρια συνέχισε να τρέφει δυσαρέσκεια για τη μητέρα της, που προερχόταν από τις συγκρούσεις που είχαν προκύψει κατά την εφηβεία της.
Ο θάνατος της Δούκισσας το 1861 έφερε οδυνηρές αναμνήσεις, ωθώντας τη Βικτώρια να ανακαλύψει ξανά πολύτιμας αναμνηστικά, μερικά από τα οποία εκτίθενται σε αυτά τα δωμάτια.
Παρά κάποιες άστοχες ενέργειες, η ακλόνητη αφοσίωση της Δούκισσας στην κόρη της ήταν αδιαμφισβήτητη.
Βασίλισσα Βικτώρια (1819-1901), τουThomas Sully, 1837-1839
Λάδι σε καμβά
Η Βικτώρια πόζαρε για 15 καλλιτέχνες τη χρονιά της Στέψης της, συμπεριλαμβανομένου του Αμερικανού ζωγράφου πορτραίτων Τόμας Σάλλυ.
Περίμενε πέντε μήνες στο Λονδίνο πριν ξεκινήσει τελικά τις συνεδρίες του με την νέα Μονάρχη.
Ο Σάλλυ εντυπωσιάστηκε από τα νιάτα της και θυμάται ότι ζωγράφισε ένα «αθώο και χαρούμενο δεκαοκτάχρονο κορίτσι» συνοδευόμενο από γελαστές κυρίες επί των τιμών και ζωηρά κατοικίδια.
Το παλάτι του Κένσινγκτον μας προσφέρει επίσης ένα υπέροχο μπόνους
που κράτησα για το τέλος αυτού του άρθρου
Ένα Bασιλικό σετ (parure)
Το μεγαλύτερο μέρος του σμαραγδένιου σετ της Bασίλισσας Βικτώριας
1845
Ο πρίγκιπας Αλβέρτος συνεργάστηκε στενά με τον κοσμηματοπώλη της Βασίλισσας, Joseph Kitching, για να σχεδιάσει μια τιάρα που θα συμπλήρωνε το σετ σμαραγδιών και διαμαντιών της Βασίλισσας, που φαίνεται παραπάνω. Αυτό το εξαίσιο κομμάτι αποτελεί απόδειξη των δημιουργικών ταλέντων του Άλμπερτ. Η Βασίλισσα, ενθουσιασμένη με το δώρο, έγραψε στο ημερολόγιό της για το «υπέροχο γούστο» του συζύγου της.
Σε αυτόν τον πίνακα του Winterhalter του 1846, μπορούμε να δούμε διαφορετικά σκουλαρίκια και μια επιστήθια καρφίτσα με σμαράγδια cabochon που μπορεί να κληροδοτήθηκαν αλλού.
Αυτό το σετ βρίσκεται σε δανεισμό από τους διαχειριστές του 3ου Δούκα του Φάϊφ
Σμαραγδένιο κολιέ, σκουλαρίκια και καρφίτσα της Βασίλισσας Βικτώριας
1843
Ο πρίγκιπας Αλβέρτος σχεδίασε αυτό το σετ ασορτί κοσμημάτων, για τη Βικτώρια με σμαράγδια με την ομώνυμη κοπή ( σε αντίθεση με τα λειασμένα σμαράγδια - καμποσόν).
Η Βασίλισσα φόρεσε το σύνολο σε ένα συμπόσιο στο Trinity College του Κέιμπριτζ για να γιορτάσει τον διορισμό του συζύγου της ως Καγκελαρίου. Η Βικτώρια σημείωσε και άλλες περιπτώσεις που φόρεσε αυτό το σύνολο, συμπεριλαμβανομένης της βάπτισης του πρίγκιπα Άλφρεντ, όπου τα συνδύασε με τη δαντέλα του νυφικού της.
Δάνειο από τους διαχειριστές του 3ου Δούκα του Φάϊφ
Ακολουθούν δύο πριγκιπικές τιάρες
Κολιέ / διαμαντένια τιάρα της Πριγκίπισσας Λουίζας
γύρω στο 1890
Αυτή η τιάρα ήταν ένα γαμήλιο δώρο που δόθηκε στην Πριγκίπισσα Λουίζα, εγγονή της Βασίλισσας Βικτώριας, από τους γονείς της, Μπέρτι και Αλεξάνδρα, Πρίγκιπα και Πριγκίπισσα της Ουαλίας.
Ο σχεδιασμός του είναι εμπνευσμένος από παραδοσιακές Ρωσσικές φορεσιές. Οι οικογενειακοί δεσμοί μεταξύ της Βρετανικής και της Ρωσσικής Βασιλικής οικογένειας συνέβαλαν στη δημοτικότητα αυτού του στυλ στην Ευρώπη τον δέκατο ένατο αιώνα.
Η έξυπνη κατασκευή του επιτρέπει να φορεθεί και ως κολιέ, όπως φαίνεται στη φωτογραφία.
Δάνειο από τους διαχειριστές του 3ου Δούκα του Φάϊφ.
Πριγκίπισσα Λουίζα, Δούκισσα του Φάϊφ
Η Διαμαντένια Τιάρα του Φάϊφ
1887
Η Πριγκίπισσα Λουίζα, εγγονή της Βασίλισσας Βικτώριας, έλαβε αυτή την τιάρα την ημέρα του γάμου της από τον σύζυγό της, τον Δούκα του Φάϊφ.
Είναι σχεδιασμένη από τον διάσημο Παριζιάνο κοσμηματοπώλη Oscar Massin.
Τα υποκίτρινα διαμάντια σε σχήμα αχλαδιού είναι αναρτημένα, με τρόπο που επιτρέπει την κίνησή τους όταν φοριέται η τιάρα, παιχνιδίζοντας στο φως .
Έγινε αποδεκτό αντί φόρου κληρονομιάς από την κυβέρνηση της Αυτής Μεγαλειότητας, από την περιουσία του 3ου Δούκα του Φάϊφ, και παραχωρήθηκε στο HRP για το Παλάτι του Κένσινγκτον, 2017.
Γράμματα
Κορώνα
και
Τέλος
Κείμενο και φωτογραφίες © Ιωάννης Καλλιανιώτης εκτός όπου αναφέρεται διαφορετικά
Η πλειονότητα των πληροφοριών και η διατύπωσή τους προέρχεται από τις αναρτημένες πινακίδες στο Παλάτι του Κένσινγκτον
